Τον ήπια. (Αλλά έγινα Αρχιτέκτονας).

Είναι βράδυ.

Το κεφάλι μου κουδουνίζει.

Μόλις έκλεισα το live. Δυόμισι ώρες. Δυόμισι ώρες πάλευα με το θηρίο.

Τι έκανα;

Το παίζω προγραμματιστής. Εγώ.

Που είμαι δυσλεκτικός. Που δεν ξέρω αγγλικά. Που μέχρι χθες νόμιζα ότι το CSS είναι μάρκα παπουτσιών.

Vibe Coding.

Έτσι το λένε οι "ειδικοί". Εγώ το λέω «The Dyslexic Architect Protocol».

Δεν γράφω κώδικα. Δεν ξέρω να γράφω κώδικα. Αλλά ξέρω ακριβώς πώς θέλω να ρέει η πληροφορία.

Μπορεί να μην ξέρω πώς μπαίνουν τα τούβλα, αλλά έχω το σχέδιο του κτιρίου στο μυαλό μου. Δεν είμαι ο χτίστης. Είμαι ο Αρχιτέκτονας.

Το πλάνο ήταν συγκεκριμένο: Να φτιάξω ένα σύστημα με Agents. Έναν ερευνητή, έναν συντάκτη, κι έναν "μαλάκα" που να κρίνει αν το κείμενο είναι καλό. Να τσακώνονται μεταξύ τους και στο τέλος να μου δίνουν το ζουμί.

Το αποτέλεσμα στην αρχή;

Τρισάθλιο.

Έβλεπα κάτι κουτάκια, κάτι γραμμές... Το interface ήταν για κλάματα. Ένιωσα βλάκας. Ρε φίλε, πραγματικά. Έριχνα και καμιά δεκαριά κοιλιακούς ενδιάμεσα για να ξεθολώσω, αλλά η ουσία ήταν στην οθόνη.

Και ξέρεις κάτι;

Κάποια στιγμή, το ριμάδι δούλεψε.

Το AI κατάλαβε το όραμά μου. Έφτιαξε τον "καμβά". Έβαλα τους πράκτορες. Τους ένωσα. Το σύστημα πήρε μπρος.

Γιατί τα κάνω όλα αυτά live;

Γιατί βαρέθηκα τους γκουρού. Αυτούς που στα δείχνουν όλα τέλεια.

Εγώ είμαι ο άσχετος της διπλανής πόρτας. Αλλά ένας άσχετος με στρατηγική.

Και τελικά, κατάλαβα το εξής: Είναι υπερδύναμη να είσαι άσχετος.

Όταν δεν ξέρεις τους κανόνες του κώδικα, δεν φοβάσαι να τους σπάσεις. Εστιάζεις στο τι θες να φτιάξεις, όχι στο πώς.

Σήμερα πάλι. 20:30 το βράδυ. Θα το ξαναχτίσω. Θα του δώσω ρόλους. Θα το κάνω να "κελαηδάει". (Petros Pasalidis Youtube)

Έχω το όραμα. Το "πώς", θα το βρει το μηχάνημα.

Είμαι ο Πέτρος Πασαλίδης. Αποδεικνύω ζωντανά πώς η Τεχνητή Νοημοσύνη είναι η υπερδύναμη του "άσχετου". Creator του Dyslexic Architect Protocol.