Το τελευταίο 50άρικο στην τσέπη.

Πηγαίνω προς το ταμείο με τη Θεοδώρα. Έχουμε πάρει τα απολύτως απαραίτητα για να βγει η εβδομάδα.

Εκείνη τη στιγμή, ο φόβος κάνει το αγαπημένο του παιχνίδι. Μου φυτεύει μια σκέψη: "Κι αν το έχασες; Κι αν βάλεις το χέρι στην τσέπη και είναι άδεια;"

Για ένα δευτερόλεπτο, το σενάριο στο μυαλό μου άλλαξε. Δεν ήμουν ο πελάτης. Ήμουν ένας άνθρωπος που έπρεπε να επιβιώσει.

Σκέφτηκα να τρέχω προς την έξοδο σφίγγοντας το ψωμί του τοστ. Χωρίς να πληρώσω. Από καθαρή ανάγκη. Από τρόμο.

"Εγώ; Ποτέ δεν θα γίνω κλέφτης".

Αυτό λέει ο χορτάτος, λογικός εαυτός μας, φορώντας την ηθική του πανοπλία. Είναι μια δήλωση πολυτελείας.

Γιατί η αλήθεια είναι πιο τρομακτική: Ποτέ δεν ξέρεις ποιος είσαι, μέχρι να γνωρίσεις τον απεγνωσμένο εαυτό σου.

Έχω την ευλογία να έχω συναντηθεί με αυτον τον Πέτρο, γιαυτό αν δω κάποιον να κλέβει μου θυμήζει έμενα, στον πατο. Και αν είσαι στον πάτο δύσκολα ηθικολογείς.