Ίσως πρέπει να το κάνω μόνος μου.

Ένα χρόνο.

Ένα ολόκληρο χρόνο προσπαθώ να εξηγήσω σε ανθρώπους κάτι που μου φαίνεται προφανές.

AI, social media, design — τρία κομμάτια, ένα παζλ.

Κανείς δεν το βλέπει.

Στέλνω emails. Κάνω κλήσεις. Pitchάρω. Εξηγώ. Ξαναεξηγώ. Αλλάζω hooks. Ξαναεξηγώ.

Άκυρο. Άκυρο. Άκυρο.

Κάποια στιγμή αρχίζεις να αναρωτιέσαι αν ο τρελός είσαι εσύ. Αν αυτό που βλέπεις δεν υπάρχει. Αν απλά είσαι ο μ@λάκ@ς που νομίζει ότι βλέπει κάτι που κανείς δεν βλέπει, ενώ ίσως απλά... δεν υπάρχει τίποτα εκεί.

Classic.

Ένα βράδυ δεν μπορώ να κοιμηθώ.

Ξαπλωμένος, κοιτάω το ταβάνι. Το μυαλό τρέχει. TikTok, AI, αυτοματοποίηση, εφαρμογές, κοινότητα — τα κομμάτια χτυπάνε το ένα πάνω στο άλλο μέσα στο κεφάλι μου.

Και τότε μου έρχεται.

Όχι η λύση. Κάτι χειρότερο.

Ίσως πρέπει να το κάνω μόνος μου.

Χειρότερο, γιατί τώρα δεν έχω δικαιολογία. Αν αποτύχω μόνος μου, δεν φταίει η εταιρεία που δεν κατάλαβε. Δεν φταίει ο πελάτης. Δεν φταίει κανείς.

Φταίω εγώ.

Αλλά οκ. Πάμε.

Ανοίγω livestream. Βάζω διάδρομο. Κυριολεκτικά — βάζω ένα γ@μημένο treadmill και αρχίζω να περπατάω ενώ κάνω vibe coding εφαρμογές.

15.000 βήματα. Τριπλάσια από τους τελευταίους τρεις μήνες.

Το πρωί δεν μπορώ να σηκωθώ από το κρεβάτι. Τα πόδια μου με βρίζουν. Αλλά κάτι μέσα μου κινείται πάλι.

4-5 ώρες κάθε μέρα χτίζω. Μόνος.

Το πιο δύσκολο παζλ που έχω αντιμετωπίσει.

Μετά, με τον Γρηγόρη ανοίγουμε μια κοινότητα. Όχι γιατί έχω απαντήσεις. Γιατί ψάχνω ανθρώπους που κάνουν τις ίδιες ερωτήσεις.

Μερικές φορές δεν χρειάζεσαι κάποιον να σου πει «ναι». Χρειάζεσαι κάποιον που δεν χρειάζεται να του εξηγήσεις γιατί.